همه چیز ارام ... ارام ...باورت می شود؟ دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم "با یاد تو"  تو نگرانم نشو!

همه چیز را یاد گرفته ام!

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام!

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم!

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ... بی صدا کنم!

تو نگرانم نشو!!

همه چیز را یاد گرفته ام!

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی!~

یاد گرفته ام ... نفس بکشم بدون تو ... و به یاد تو!

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن ....

و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم!

تو نگرانم نشو!

همه چیز را یاد گرفته ام!

یاد گرفته ام که بی تو بخندم....

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم ... و بدون شانه هایت ...!

یاد گرفته ام ... که دیگر عاشق نشوم به غیر تو!

یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم....

و مهمتر از همه یاد گرفته ام که با یادت زنده باشم و زندگی کنم!

اما هنوز یک چیز هست ... که یاد نگرفته ام.....

که چگونه....!برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم...

و نمی خاهم که هیچ وقت یاد بگیرم....

تو نگرانم نشو

"فراموش کردنت " را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت.....

پسری که نمی دانست پژواک چیست٬ در دره ای فریاد کشید: "چه کسی آنجاست؟" و انعکاس صدا به سوی او بازگشت: "چه کسی آنجاست؟" کودک نمی توانست صاحب صدا را ببیند، از او پرسید: "شما که هستید؟" و صدا بار دیگر به سویش برگشت: "شما که هستید؟"

پسرک گمان کرد کسی سر به سرش می گذارد، پس فریاد زد: "نمی خواهی بس کنی؟" و بازتاب صدا تکرار کرد: "نمی خواهی بس کنی؟"

پسرک که خشمگین شده بود، در حالی که هوار میکشید، ناسزایی نثار آن ناشناس کرد که باز هم به خودش بازگشت.

در اینجا مادرش به او توضیح داد که هیچ کس قصد آزار او را ندارد، بلکه این بازتاب صدای خودش است که به سویش باز میگردد.

پسر بچه اینبار فریاد زد: "دوستت دارم!"

انعکاس صدایش برگشت: "دوستت دارم!"

پسرک فریاد کشید: "تو خیلی خوبی!"

این بار عبارت تحسین آمیز پسرک نیز به سوی خودش بازگشت و او بسیار خوشحال شد.

 ادیسون در سنین پیری پس از کشف چراغ برق یکی از ثروتمندان آمریکا به شمار می رفت و درآمد سرشارش را تمام و کمال در آزمایشگاه مجهزش که ساختمان بزرگی بود هزینه می کرد. این آزمایشگاه بزرگترین عشق پیرمرد بود
هر روز اختراعی جدید در آن شکل می گرفت تا آماده بهینه سازی و ورود به بازار شود
در همین روزها بود که نیمه های شب از اداره آتش نشانی به پسر ادیسون اطلاع دادند، آزمایشگاه پدرش در آتش می سوزد و حقیقتا کاری از دست کسی بر نمی آید و تمام تلاش ماموان فقط جلو گیری از گسترش آتش به سایر ساختمانها است
آنها تقاضا داشتند که موضوع به نحو قابل قبولی به اطلاع پیرمرد رسانده شود
پسر با خود اندیشید که احتمالا پیرمرد با شنیدن این خبر سکته می کند و لذا از بیدار کردن پیرمرد منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساند و با تعجب دید که پیر مرد در مقابل ساختمان آزمایشگاه روی یک صندلی نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره می کند.
پسر تصمیم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او می اندیشید که پدر در بدترین شرایط عمرش بسر میبرد
ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسر را دید و با صدای بلند و سر شار از شادی گفت: پسر تو اینجایی می بینی چقدر زیباست!
رنگ آمیزی شعله ها را می بینی؟
حیرت آور است!
من فکر می کنم که آن شعله های بنفش به‌علت سوختن گوگرد در کنار فسفر به وجود آمده است!
وای ! خدای من، خیلی زیباست!
کاش مادرت هم اینجا بود و این منظره زیبا را می دید.
کمتر کسی در طول عمرش امکان دیدن چنین منظره زیبایی را خواهد داشت.
نظر تو چیه پسرم؟
پسر حیران و گیج جواب داد:
پدر تمام زندگیت در آتش می سوزد و تو از زیبایی رنگ شعله ها صحبت می کنی؟
چطـور می توانی؟ من تمام بدنم می لرزد و تو خونسرد نشسته ای؟
پدر گفت: پسرم از دست من و تو که کاری بر نمی آید.
مامورین هم که تمام تلاششان را می کنند. در این لحظه بهترین کار لذت بردن از منظره ایست که دیگر تکرار نخواهد شد.
در مورد آزمایشگاه و باز سازی یا نو سازی آن فردا فکــر می کنیم. الان موقع این کار نیست.
به شعله های زیبا نگاه کن که دیگر چنین امکانی را نخواهی داشت!
توماس آلوا ادیسون سال بعد مجددا در آزمایشگاه جدیدش مشغول کار بود و همان سال یکی از بزرگترین اختراع بشریت یعنی ظبط صدا را تقدیم جهانیان نمود. آری او گرامافون را درست یک سال پس از آن واقعه اختراع نمود.

سينه بي عشق مباد

سرنوشتي كه ما فكر ميكنيم با هامون بد راه مي ياد يا بدبخت و بد شانسيم و يا هرچي كه اسمشو مي ذاريم . تا حالا اصلا شده فكر كنيد مگه سرنوشت چيه به جز اون چيزي كه ما با برخوردامون ، راه رفتنامون ، نگا هامون ، حرف زدنامون ، گريه ها و خنده ها با شكستنامون يا شايد هم به اندازه عشقي كه به زندگي داريم ، سرنوشت رو ما با همين ها مي سازيم.

عشق ،منظورم عشق دخترو پسرنيست ، عشق هاي الكي الان نيست هرچند اين ها عشق نيستند حتي نميشه الكي اسم عشق رو روشون گذاشت اينا هوسند ، هوس هاي ولگردي كه هر روز يكي و يه جايي پناهشون ميده هرروز شونه اي تكيه گاهشونه يا به يكي پناه مي يارن كه از خودشون بدترن .

مشكل ما همينه ، مشكل ما و اطرافيان ما ، آدم هايي كه با ما زندگي مي كنن اونا فكر مي كنن عشق يعني دختر و پسر يعني عهد مسخره اي كه هر چند هم نيست و شكستن بعضي چيزا بين اونا .

نه! عشق يا هرچي كه اسمش رو مي ذاريم اين نيست من الكي نمي گم اينو همه ما مي دونيم ولي نميدونم چرا قبولش نداريم و شديم بازيچه دستش كه هر جور مي خواد با هامون برخورد كنه، عشق اون چيزيه كه ته قلبت تا ته عمرت زنده باشه .عشق يعني اين.

عشق يعني همين لحظه يعني همين كوله اي كه داريم ،همين كفش هايي كه پامونه ،همين بند كفشهايي كه مي بنديمشون به هم و مي ريم و هر وقت كه خسته شديم بازشون مي كنيم ، عشق يعني همين سرپناهي كه داريم ، همين غم ها ،شادي ها ، گريه ها ، خنده ها ،همين آدم هايي كه اطرافمونن و بعضي وقت ها بي دليل با هامون بدن و بعضي وقت ها بي دليل تر با هامون خوشن ، همه اين ها جزيي از زندگي هستن و ما عاشق همه اينا هستيم شايد ما ندونيم ولي عاشق زندگيمون هستيم .

اصلا تا حالا فكر كرديد چرا بعضي از ماها تو زندگي شكست مي خوريم و دست به كارهاي بيخود و بي منطق مي زنيم شايد واسه اينه كه اطرافيانمون فقط به خوشون اهميت مي دن يا كوتاه فكرن يا هيچي از اين چند سال زندگي كردنشون به دست نياوردن اينا كه اين راه رو در پيش گرفتن و هيچ كاريشم نميشه كرد حتي خيلي از ما ها واسه تغيير دادن همه اين ها تلاش كرديم خيلي هم زياد ما فقط يه راه واسمون مي مونه اونم اينكه تغيير رو قبول كنيم همين .

فقط كافيه يه كم فكر كنيم و تصميم بگيريم با يه كم صبر .

اين همه آدمايي كه كنارمونن وباهامون زندگي مي كنن شبيه ماهستند يه چيزي از جنس ما از جنس من و تو هزاران نفر از ماها ازمن وتو.

سعي كنيم حتي عاشق كوچكترين و دورترين چيزهاي زندگيمون هم باشيم همين چيزايي كه هر روز بدون توجه از كنارشون رد ميشيم مثلا همين چيز يا كسي كه كنارمونه ، خوشگل يا بدگل ،بامزه يا بي مزه ،بد ذات با خوش ذات مهم نباشه ،اين برامون مهم باشه كه حتي عاشق اين هم باشيم ايني كه دورترين يا نزديك ترين چيز به من وتو سعي كنيم با بقيه فرق داشته باشيم وگرنه ما هم ميشيم يكي عين اونا ، ولي هيچ وقت يادمون نره كه مبارزه نكنيم كه آخرش باختن ميشه مبارزه تو دنيايي كه آدم هاش فقط خوشون براشون مهمن و بي معرفتن پاياني جز شكستن نداره.

اگه ما يه كم تغييرات رو كنارمون احساس كنيم ودركشون كنيم و قبولشون داشته باشيم شايد اونموقع است كه ميتونيم و ميدونيم معني زندگيمون رو پيدا كنيم ، واین بهترین مبارزه ی زندگیمونه.

ولي فقط كافيه درست ببينيم و درست فكر كنيم تا بتونيم درست زندگي كنيم .

دیگه هیچ وقت تو زندگی به هیچ کس کمک نمی کنم

گفتم : كه چيست فرق ميان شراب و آب
كاين يك كند خنك دل و آن يك كند كباب
گفتا : كه آب خنده ي عشق است درسرشك
ليكن شراب نقش سرشك است در سراب

ببار اي نم نم باران زمين خشك را تر كن
سرود زندگي سر كن دلم تنگه ... دلم تنگه
بخواب ، اي دختر نازم بروي سينه ي بازم
كه همچون سينه ي سازم همه ش سنگه... همه ش سنگه
نشسته برف بر مويم شكسته صفحه ي رويم
خدايا ! با چه كس گويم كه سر تا پاي اين دنيا
همه ش ننگه ... همه ش رنگه

در سكوت بارها با تو رقصيده ام

تو نمي داني

سالها در دلم زندگي

حرف

نقاشي

حتي سرت را

و من هرگز ندانستم

كه تو

عشقي

خيالي

و شايد سايه ام

يلدا

حتي خواب از خودكارم مي برد

ابريست بر چشمم

به آن نشاني كه كتابت خيس شد

نمي دانند   نمي داني

كه پاييزم به انتظارت سفيد شد.

يك پنجره براي ديدن

يك پنجره براي شنيدن

يك پنجره كه مثل حلقه ي چاهي

در انتهاي خود به قلب زمين مي رسد

و باز مي شود بسوي وسعت اين مهرباني

                                           مكرر آبي رنگ

يك پنجره كه دست هاي كوچك تنهايي را

از بخشش شبانه ي عطر ستاره هاي كريم

سرشار مي كند.

و مي شود از آنجا

خورشيد را به غربت گل هاي شمعداني مهمان كرد .

يك پنجره براي من كافي است ...

يك پنجره به لحظه ي آگاهي و نگاه و سكوت

اكنون نهال گردو

آنقدر قد كشيده كه ديوار را براي برگ هاي جوانش

معني مي كند

از اينه بپرس

نام نجات دهنده ات را

آيا زمين كه زير پاي تو مي لرزد

تنها تر از تو نيست؟

خیلی سخته زنده باشی و زندگی کنی ولی درونت مرده باشه ، هدفی نداشته باشی .

خیلی سخته ادعا کنن دوست دارن ولی درکت نکنن.

خیلی سخته ، خیلی بخندی ، الکی زندگی کنی ، صدای هق هق خنده هات تموم دنیا رو پر کنه ولی درونت با هق هق گریه هات بسوزه .

خیلی سخته به یکی تکیه کنی بعد بفهمی که خیلی سسته.

نگو سخت نیست سخته

سخته وقتی به یکی اعتماد کنی ولی بفهمی داره دروغ می گه .

سخته یکی رو دوست داشته باشی که بهت بگه دوست داره بعدش بفهمی همه ی اینا دروغه .

سخته برای یکی زنده باشی و زندگی کنی ولی تو درون اون مرده باشی .

سخته بهت بگن دوست دارن بعدش تو سخت ترین شرایط تنهات بذارن .

سخته تو شرایطی که به یه نفر واقعا احتیاج داری بره و تنهات بذاره.

سخته بغض کنی و نتونی گریه کنی ، یه جا نتونی پیدا کنی بزنی زیر گریه ، نتونی به یکی تکیه کنی .

خیلی سخته ، خیلی

خیلی سخته همه دور و برت باشن ولی تنها باشی .

سخته با همه باشی و با هات نباشن .

خیلی سخته از چیزی سیر شده باشی ولی مجبور باشی ادامه بدی اونم کنار یه عده که .... .

کاش این همه آدم فقط برای یه لحظه به وجودشون فکر می کردن که چی می خوان ؟

           ما باید تا رستگاری ِ تمام ِ پروانگان ِ پیله نشی

                                                             بی قراری ِ این دل ِ درمان ندیده را تحمل کنیم .

بیا تا برایت بگویم
چه می کشد آنکه غریب است در ازدحام آشنا .........
در ازدحام بي کسي                                                      
فرياد زنم خدايا
جانم بر لب آمد
از اينهمه ملامت
اما................................
سکوت من دوباره
در ازدحام بي کسي
باشد حديث ديگري.

ماه بالاي سر آبادي است،

.اهل آبادي در خواب

روي اين مهتابي، خشت غربت را مي بويم.

باغ همسايه چراغش روشن.

من چراغم خاموش.

ماه تابيده به بشقاب خيار، به لب كوزه آب.

غوك ها مي خوانند.

مرغ حق هم گاهي.

كوه نزديك من است : پشت افراها، سنجدها.

و بيابان پيداست.

سنگ ها پيدا نيست ، گلچه ها پيدا نيست.

سايه هايي از دور، مثل تنهايي آب، مثل آواز خدا پيداست.

***

نيمه شب بايد باشد.

دب اكبر آن است : دو وجب بالا تر از بام.

آسمان آبي نيست ، روز آبي بود.

ياد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.

ياد من باشد فردان لب سلخ. طرحي ازبزها بردارم.

طرحي از جاروها ، سايه هاشان درآب ،

ياد من باشد، هرچه پروانه كه مي افتد در آب،

زود از آب درآرم.

ياد من باشد كاري نكنم . كه به قانون زمين برخورد.

ياد من باشد فردا لب جوي ، حوله ام را هم با چوبه بشويم.

ياد من باشد تنها هستم.

***

ماه بالاي سَر تنهايي است.

گله دارم خدایا ، من ز آنها

که بر من تهمت و بهتان ببستند

چنان بازی گرفتند آبرویم

که هرچه حرمتم بود آن شکستند

حریم عشق پاکم را چه کردند

که جان و دل زهر شادی گسستند

تن پاک مرا به گل نشاندند

امید دارم ببینم خیلی خستند

گمان کردند چون تهمت ببندند

قوای همتم بی پا و دستند

گناهان مرا شستند آنها

اگر چه محض می دانم که پستند

صبوری می کنم با یاری حق

که حق و یاورانش با من هستند .

فقط می خوام به اونی که می دونه این متن تا حدی می تونه یه کم از زندگیه اونرو بیان کنه بگم کسی یا بهتره بگم کسایی که زندگیشو به پای اونا ریخته و داره تباه می کنه ، اصلا ارزش این همه محبت و عمر تلف کردن رو نداره و من بهش اطمینان میدم که هرچی اتفاق افتاد واقعا خدا دوسش داشت اینو من نمیگم همه میگن .و بهتون قول میدم که از این به بعد زندگیه خوب و آرومی می تونید داشته باشید، هرچند که فعلا جای اون لطمه ها و شکستنا پاک نمیشن و از بین نمیرن و زمان می خواد که بخوان کم کم ، کمرنگ شن ، پس سعس کنید کم کم فراموش کنید ، حتی اونی که این همه از عمر و از ثروت و از همه مهم تر آبرو و غرور به پاش ریختید نمی تونه یه ذره از اونارو بهتون پس بده چون هنوز درک اون چیز رو نداره پس بدونید که آدمایی مثل اون نه تنها واسه شما بلکه واسه همه بی ارزشند . پس بهتره بیشتر از این خودتون رو فراموش نکنید به خودتون و زندگیتون برسید به بقیم فکر کنید اونایی که دوستون دارن ، تا حالا رو به پای اونی که دوسش داشتید گذاشتید هیچی ندیدید الا خفت ،الا شکستن و نابود شدن ، پس از این به بعد رو واسه اونایی بذارید که دوستون دارن اونا هم حقی دارن شما فقط متعلق به خودتون نیستید به بقیه هم تعلق دارید پس از این به بعد رو زندگی کنید نه گدایی ، اونم از کسایی که ارزش انسان بودن رو نمی فهمن ، امیدوارم تا حدی تونسته باشم یه چیزایی رو بهتون گفته باشم ، فکر کنم اونقد تجربه دارید که اینارو تا حالا فهمیده باشید ،امیدوارم موفقیتتون رو ببینم.

اکنون تجربه میکنم دوباره سالمرگ زندگی ام را و تو بیا نگاه کن که چه زشت ، به لحظه های بی تو بودن می خندد شب قبل از مرگ است هوا ابری و آسمان بارانی امشب واژه ها چه سخت به ذهن آبی ام تلمبار می شوند شاید گلایه خواهند کرد از نبود و نیامدنت .... 

تو بگو کدام شب را بی فکر من روز می کنی کدام جادو لحظه هایت را پر کرده که حتی ، حتی نگاهی به تنهایی ام نمی کنی ؟ روز مرگ من باز فرا می رسد من اینجام ؛ اینجا ، گور من اینجاست ، مرا پیدا کن ....

                         هرکه خواهی باش اما باش و برای روح مرده ام ، مرهم باش .

در باغ پدرم دو قفس هست . در یکی شیری ست ، که بردگان پدرم از صحرای نینوا آورده اند ؛ در دیگری گنجشکی ست بی آواز .

هر روز سحرگاهان گنجشک به شیر می گوید " بامدادت خوش ، ای برادر زندانی ."

دیر بود

برای رسيدن به تو

پا پيش گذاشتم

خودم را قسمت کردم

تو را سهم تمام روياهايم کردم

انصاف نبود

تو که ميدانستی با چه اشتياقی

خودم را قسمت می کنم

پس چرا

زودتر از تکه شدنم

جوابم نکردی

برای خداحافظی……خيلی دير بود……خيلی دير